„Najważniejszą wspólną cechą firm osiągających długoterminowe sukcesy jest to, że dysponują one wyraźną, spójną strategią, którą realizują z niezwykłą pieczołowitością; całkowicie się jej poświęcają i absolutnie od niej nie odstępują.”

Ta książka szalenie pomaga sformułować i pielęgnować strategię firmy. To zdanie powinno wystarczyć, by zachęcić wszystkich właścicieli firm do jej przeczytania.

Można jeszcze wymienić kilka grzechów, których- według autorów- popełnienie prowadzi firmę do zagłady:

1. strategia nie sformułowana. W aż nazbyt wielu organizacjach strategia firmy przyjmowana implicite i istnieje tylko w głowie dyrektora. Większość dyrektorów przyjmuje jakiegoś rodzaju strategii. Często jednak mają oni wielkie trudności z takim jej sformułowaniem, aby otaczający ich ludzie mogli podejmować inteligentne decyzje dla dobra firmy. Wniosek: ludzie nie mogą realizować strategii, której się im nie przedstawi

2. drugim powodem niewłaściwego wdrażania strategii może być to, że jest wynikiem samodzielnej pracy dyrektora. Skłonność do opracowania strategii w izolacji jest dość naturalna, ponieważ chodzi tu przecież o główne zadanie dyrektora. (…) warunkiem dokładnego zrozumienia strategii i właściwej jej realizacji jest zaangażowanie całego zespołu kierowniczego. Nie wystarcza tu zorganizowanie konferencji wyjazdowej poświęconej omówieniu strategii w gremium kierowniczym. Wniosek: ludzie nie stosują strategii, której nie rozumieją

3. najgorszą zbrodnią przeciw strategii- nawet strategii dobrej- i pocałunkiem śmierci jest zlecenie jej opracowania konsultantowi spoza firmy. Żaden taki konsultant nie ma prawa wyznaczać firmie kierunku; żaden nie wie tyle co jej ludzie o jej działalności i środowisku. Większość strategii opracowanych przez konsultantów zewnętrznych ląduje w koszu- z dwóch powodów: każdy w firmie może łatwo roznieść na strzępy konkluzje takie strategii, ponieważ nie są one oparte na dogłębnej znajomości formy, jej działalności i branży

4. ludzie skuteczniej wdrażają strategię wtedy, gdy rozumieją różnicę pomiędzy procesem strategicznym a długoterminowym lub operacyjnym planowaniem. Muszą także umieć odróżniać zagadnienia strategiczne od operacyjnych. Wniosek: planowanie jeszcze nie czyni strategii

5. opracowywanie strategii tylko w czasach kryzysu. Bill Gates: „mój sukces w działalności gospodarczej zawdzięczam przede wszystkim umiejętności skupiania się na długoterminowych celach z pominięciem krótkoterminowych zakłóceń. Przyjęcie długoterminowej perspektywy nie wymaga błyskotliwości, lecz wymaga skupienia.”

6. zaniedbanie wyodrębnienia najważniejszych problemów. Sformułowanie strategii to jedno; czymś innym jest przemyślenie jej konsekwencji. Systemy planowania strategicznego wykorzystywane w różnych organizacjach najczęściej nie zachęcają ludzi do przemyślenia konsekwencji wybranej strategii. Wynik jest taki, ze ograniczają się do reagowania na kolejno zachodzące zdarzenia i często zaczynają tracić wiarę w strategię

7. opracowywanie strategii tylko w czasach kryzysu. Bill Gates: „Mój sukces w działalności gospodarczej zawdzięczam przede wszystkim umiejętności skupiania się na długoterminowych celach z pominięciem krótkoterminowych zakłóceń. Przyjęcie długoterminowej perspektywy nie wymaga błyskotliwości, lecz wymaga skupienia

drukuj